آرتور هیز (Arthur Hayes) میگوید شرکتهای بزرگ بیمه آمریکایی در حال حاضر ورشکسته هستند، اما این موضوع در پشت پروندههای محرمانه پنهان شده است. سه شرکت بیمه اتکایی در ورمونت به ازای هر دلار بدهی، تنها ۳.۷ سنت دارایی واقعی در اختیار داشتهاند. هیز میگوید کمک مالی دولت (Bailout) یا فروپاشی این شرکتها، هر دو در نهایت به نفع بیتکوین تمام خواهند شد.
آرتور هیز معتقد است که اگر بدهیهای مرتبط با هوش مصنوعی بر اساس ارزش واقعی بازار قیمتگذاری شوند، صنعت بیمه ایالات متحده در حال حاضر ورشکسته است. این ادعا بر ساختارهای بیمه اتکایی متکی است که وعدههای بیارزش را به عنوان سرمایه واقعی ثبت میکنند.
توماس گوبر (Thomas Gober)، حسابدار قانونی، از طریق تحلیلی که توسط نیک نمت (Nick Nemeth) منتشر شده، دریافت که در برابر ۶۵۷ میلیارد دلار مازاد، ۱.۵۴ تریلیون دلار بیمه اتکایی وابسته وجود دارد. اگر آن بیمه اتکایی را حذف کنید، ۲۹ شرکت از ۳۰ شرکت برتر بیمه آمریکایی از نظر فنی ورشکسته هستند.
سه شرکت بیمه اتکایی در ورمونت که گوبر بررسی کرده است، تنها ۳.۷ درصد از داراییهای مورد نیاز برای پوشش تعهدات خود را در اختیار داشتند.
آنچه در این مطلب میخوانید
تا زمانی که قراردادهای پایه مورد آزمایش قرار نگیرند، هیچ چیز تغییر نمیکند. هیز در خبرنامه خود استدلال میکند که محرک این اتفاق، موجی از کاهش رتبه اعتباری بدهیهای مراکز داده هوش مصنوعی خواهد بود.
شرکتهای بیمه در حال حاضر سهم فزایندهای از بازار بدهی مراکز داده هوش مصنوعی را در اختیار دارند. این امر توانایی پرداخت بدهی آنها را به این موضوع گره میزند که آیا آزمایشگاههای هوش مصنوعی همچنان به خرید توان پردازشی ادامه میدهند یا خیر.
صندوقهای اعتباری خصوصی قبلاً یک بار در سال جاری برداشت سرمایهگذاران را مسدود کردهاند. این علامت هشدار در همان فشار بدهیِ اعتبارات خصوصی که اکنون شرکتهای بیمه با آن روبرو هستند، جریان دارد.
صندوقهای تضمین دولتی قرار است از شرکتهای بیمه ورشکسته حمایت کنند، اما سقف پرداختها حدود ۲۵۰,۰۰۰ تا ۳۰۰,۰۰۰ دلار برای هر بیمهنامه است. این صندوقها توسط شرکتهای بیمه بازمانده تأمین مالی میشوند که بسیاری از آنها به همان مدل بیمه اتکاییِ پرخطر متکی هستند.
بازنشستگانی که دارای مستمری از این شرکتهای بیمه هستند، اگر پشتوانه بیمه اتکایی به همان اندازه که توصیف شد ضعیف باشد، ممکن است با زیانهای واقعی روبرو شوند.
این یک زنجیره از دومینو بوده و سوال این است که وقتی اولین مهره بیفتد چه اتفاقی رخ میدهد.
شرکتهای بیمه از ترفندهای حسابداری استفاده کردهاند تا ذخایر خود را قویتر از آنچه واقعاً هستند نشان دهند. اگر سرعت خرید توان پردازشی توسط شرکتهای هوش مصنوعی کاهش یابد، وامهای پشت این مراکز داده با کاهش رتبه مواجه میشوند و شرکتهای بیمهای که این بدهیها را در اختیار دارند ناگهان به پول واقعی بیشتری نسبت به آنچه در اختیار دارند، نیاز پیدا میکنند.
اینجاست که این ترفند لو میرود. برخی از صندوقهای وامدهی خصوصی در حال حاضر فشار مشابهی را نشان میدهند که نشانه هشداری برای بحرانی است که ممکن است در راه باشد.
اگر یک شرکت بیمه ورشکست شود، شبکه ایمنیِ موجود بسیار ضعیف است. صندوقهای تحت حمایت دولت تنها ۲۵۰ تا ۳۰۰ هزار دلار برای هر بیمهنامه پوشش میدهند و آن شبکه ایمنی توسط سایر شرکتهای بیمه تأمین مالی میشود که ممکن است به همان اندازه در معرض خطر باشند.
بنابراین مردم عادی با مستمریهای بازنشستگی ممکن است کسانی باشند که این زیان را متحمل میشوند.
این سناریو ممکن است آشنا به نظر برسد زیرا دقیقاً همان چیزی است که در فروپاشی بازار مسکن در سال ۲۰۰۸ اتفاق افتاد که فیلم معروف رکود بزرگ (The Big Short) بر اساس آن ساخته شد.
در واقع، استیو آیزمن (Steve Eisman)، یکی از سرمایهگذاران واقعی که در این فیلم به تصویر کشیده شده بود، در یک پادکست حضور یافت تا در مورد همین تحقیق ب
