به گزارش گل پرس؛ رئال در بهترین زمان ممکن ترسناک بازی کرد. امشب در برنابئو برناردو سیلوا، گولر، امباپه و دیومانده گل زدند و رئال مادرید سومین برد متوالی‌اش در لیگ قهرمانان را گرفت. کورتوا در شروع بازی ناجی شد و وینیسیوس، برخلاف روزهای معمولش در این فصل که غالبا بد بود، نه خوب بود و نه بد.
لیگ قهرمانان برای رئال مادرید مسلما تورنمنت خاصی است. رئال در این مسابقات انگار از تمام گرفتاری‌هایش رها می‌شود. از جنجال‌های نگریرا گرفته تا دعواهای داخلی، همه‌چیز بیرون می‌ماند و رئال در اروپا رئالی می‌شود که باید از آن ترسید.
حتی مورینیو هم در چنین شب‌هایی حال بهتری دارد. داور رومانیایی شب خوبی داشت، هرچند باید پذیرفت که کار چندان سختی هم مقابلش نبود.
رئال در نیمه دوم بهتر از نیمه اول بازی کرد. شاید این تیم بیش از آنکه نیاز به صبر داشته باشد، به سرعت نیاز دارد. و برای اینکه سرعتش را پیدا کند، معمولاً به یک چیز احتیاج دارد: گل اول.
این مسابقه یک نکته دیگر را هم دوباره ثابت کرد. اینکه فدریکو والورده از این پس تا اطلاع ثانوی یک دفاع کناری خواهد بود. او هم در حمله حضور داشت، هم وقتی لازم بود به عقب برگردد و وظایف دفاعی‌اش را انجام دهد به بهترین شکل برگشت و این کار را کرد.
گولر واقعا درخشان بود. او فرمانده بود، غیرقابل پیش‌بینی بود و برای هر لحظه از بازی آماده به نظر می‌رسید.
امباپه گل خودش را زد، دیومانده با ورودش درخشید و وینیسیوس؟ نه خوب بود، نه ضعیف. برای بازیکنی با کیفیت او، این شاید عجیب‌ترین توصیف ممکن باشد. او بی‌تفاوت نبود، اما آن وینیسیوس خلاق، پیشرو و سرخوشی که رئال را بارها به وجد آورده، نه، وینی تا رسیدن به آن وینیسیوس هنوز فاصله دارد.
ترکیبی برای ال‌کلاسیکو
وینیسیوس و ده بازیکن دیگر، همان‌طور که مورینیو وعده داده بود، مقابل لایپزیش به میدان رفتند. حضور ستاره برزیلی با وجود نمایش‌های اخیرش نشان می‌دهد که او همچنان گزینه‌ای قابل اعتماد برای رئال است، ضمن اینکه همه می‌دانیم یکشنبه ال‌کلاسیکو در راه است.
ترکیب اصلی تقریباً همان ترکیبی بود که انتظار می‌رفت. کورتوا درون دروازه، والورده در سمت راست خط دفاع، بلینگام، امباپه و گولر که حالا به نظر می‌رسد جایگاهش در تیم تثبیت شده است. رودیگر و کارراس وارد ترکیب شدند و برای اولین بار در یک مسابقه رسمی، ترکیبی متشکل از برناردو سیلوا و کاماوینگا در خط میانی مورد استفاده قرار گرفت. این دو پیش از این تنها در جام ترزا هررا کنار هم بازی کرده بودند.
نباید انتظار داشت همین ترکیب را یکشنبه در نوکمپ ببینیم. کاماوینگا بدون توپ جلو می‌رفت تا در بازی‌سازی سیوالد اختلال ایجاد کند و وقتی رئال صاحب توپ می‌شد، برناردو سیلوا آزادی بیشتری داشت تا جلوتر برود و نقش خلاقانه‌تری ایفا کند.
دیومانده بازی را از روی نیمکت آغاز کرد و در شرایط فعلی، به نظر نمی‌رسد ال‌کلاسیکو زمان مناسبی برای قرار دادن دیومانده و وینیسیوس کنار هم باشد. حداقل تا زمانی که وینی از دوره افتش خارج شود.
لایپزیش با آماری نگران‌کننده به مادرید آمده بود. آنها هر چهار بازی خانگی خودشان را برده و در این چهار مسابقه ۱۸ گل زده بودند، اما هر چهار بازی خارج از خانه را باخته بودند و تفاضل گلشان در این مسابقات ۲-۱۲ بود.
آخرین شکست آنها مقابل بایرن مونیخ با نتیجه سنگین ۶-۱ اتفاق افتاده بود. با این حال، مارتین دمیکلیس، سرمربی‌ای که لایپزیش برای فعال کردن بند فسخ ۲.۵ میلیون یورویی قراردادش با مایورکا هزینه کرده بود، تنها سه تغییر در ترکیبش ایجاد کرد، یک تغییر در هر خط.
رئال محتاط شروع کرد. زمین را کمی به لایپزیش داد، بازی حریف را زیر نظر گرفت و کمتر از آنچه انتظار می‌رفت به جلو رفت. تیم می‌خواست ابتدا بفهمد حریفش واقعاً چه چیزی در چنته دارد.
