گل پرس / ریحانه عابدینی: بی‌توجهی به ورزش و فوتبال زنان، قصه امروز و دیروز ما نیست. سال‌هاست که زنان برای برخورداری از فرصت‌ها، امکانات و توجهی برابر با مردان در ورزش تلاش می‌کنند؛ تلاشی که در بسیاری از کشورهای جهان، به‌تدریج مسیر زنان ورزشکار را از حاشیه به متن رقابت‌های حرفه‌ای باز کرده است. امروز نام‌هایی مثل سرنا ویلیامز، قهرمان ۲۳ دوره رقابت‌های انفرادی گرند اسلم تنیس، و آیتانا بونماتی، برنده توپ طلای فوتبال زنان در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، برای میلیون‌ها نفر آشناست. این جایگاه، تنها حاصل استعداد فردی نیست؛ دیده‌شدن، پوشش رسانه‌ای، حمایت مالی و فرصت رقابت در سطح بالا نیز در شکل‌گیری آن نقش داشته‌اند.
اما هرچه از ورزش جهان فاصله می‌گیریم و به فوتبال زنان ایران نزدیک‌تر می‌شویم، فاصله میان توانایی ورزشکاران و میزان توجهی که دریافت می‌کنند، بیشتر به چشم می‌آید. در فوتبال ایران، هنوز هم بسیاری از مسابقات زنان از پوشش رسانه‌ای متناسب برخوردار نیستند و بازیکنانی که سال‌ها برای رسیدن به سطح حرفه‌ای تلاش کرده‌اند، از نبود حمایت مالی و فرصت‌های تبلیغاتی گلایه دارند. این مسئله فقط به دیده‌شدن محدود نمی‌شود؛ وقتی مسابقه‌ای پخش نمی‌شود، اسپانسر کمتری انگیزه حضور پیدا می‌کند و وقتی منابع مالی محدود می‌ماند، ادامه مسیر حرفه‌ای برای بازیکنان دشوارتر می‌شود. گزارش‌های فیفا نیز بر نقش پخش مسابقات در گسترش مخاطبان فوتبال زنان و جذب سرمایه‌گذاران و حامیان مالی تأکید کرده‌اند. اما هیچ پیشرفتی در این موضوع نمی بینیم.
در چنین شرایطی، خاتون بم نمونه‌ای قابل‌توجه از فاصله میان موفقیت ورزشی و میزان توجه عمومی به فوتبال زنان ایران است. تیمی که سال‌ها در فوتبال باشگاهی زنان ایران حضور داشته و به یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های این رشته تبدیل شده است، حالا در سطح قاره آسیا نیز برای خود جایگاهی ساخته است. خاتون بم در فصل ۲۰۲۴–۲۰۲۵ لیگ قهرمانان زنان آسیا به مرحله یک‌چهارم نهایی رسید و در سال ۲۰۲۶، با صعود به مرحله گروهی فصل ۲۰۲۶–۲۰۲۷، برای سومین فصل پیاپی حضورش در این مرحله را قطعی کرد؛ دستاوردی که در تاریخ فوتبال باشگاهی زنان ایران به سابقه است. دستاوردی که می شود فقط به خود زنان نسبت داد. نه مسئولین و مردمی که باید آن ها را حمایت کنند.
بااین‌حال، پرسش همچنان پابرجاست: چرا موفقیتی در این سطح، آن‌طور که باید، به موضوع گفت‌وگوی عمومی تبدیل نمی‌شود؟ چرا تیمی که نماینده فوتبال زنان ایران در رقابت‌های قاره‌ای است، برای دیده‌شدن و برخورداری از حمایت گسترده‌تر همچنان با چالش روبه‌روست؟ شاید حضور پرسپولیس و استقلال در فوتبال زنان بتواند توجه بیشتری را به این رشته جلب کند، اما فوتبال زنان نباید برای دیده‌شدن به نام باشگاه‌های مردانه وابسته بماند. این فوتبال، بازیکنان، تاریخ و موفقیت‌های خودش را دارد و شایسته است به اعتبار همین داشته‌ها دیده شود. شایسته است علاوه بر اطلاع رسانی درست پخش زنده داشته باشد. حالا با ابلاغ جدید فدارسیون نه تنها هیچ پخش زنده ای نصیب بانوان نشد بلکه حضور مردان در هر مقامی در هر مسابقه فوتبالی بانوان ممنوع شد.
برای فهمیدن آنچه پشت این موفقیت‌ها و کمبود حمایت‌ها می‌گذرد، گفت‌وگو با بازیکنان یکی از نزدیک‌ترین راه‌هاست؛ کسانی که این مسیر را نه از بیرون زمین، بلکه با سال‌ها تمرین، رقابت و چشم‌انتظاری تجربه کرده‌اند. سمانه چهکندی، بازیکن تیم خاتون بم، در این گفت‌وگو از نیاز فوتبال زنان به پوشش زنده تلویزیونی، جذب اسپانسر، حمایت مسئولان و فرصت‌هایی می‌گوید که می‌توانند استعداد دختران ایرانی را شکوفا کنند.
سمانه چهکندی: عشق به فوتبال ما را تا اینجا رسانده است
چهکندی با اشاره به تفاوت توجه رسانه‌ای به فوتبال مردان و زنان، معتقد است پخش زنده مسابقات و افزایش حمایت‌های مالی می‌تواند جان تازه‌ای به فوتبال زنان ایران بدهد.
او می‌گوید: «قاعدتاً فوتبال آقایان بازتاب ویژه‌ای در میان اهالی فوتبال دارد، اما اگر فوتبال بانوان هم بیشتر دیده شود، چه از طریق پخش مستقیم مسابقات و چه با افزایش تبلیغات و جذب اسپانسر، می‌تواند جان تازه‌ای بگیرد. دختران سرزمین ایران سرشار از استعداد و توانایی‌اند؛ فقط به حمایت مسئولان نیاز دارند تا بتوانند این استعدادها را به بهترین شکل شکوفا کنند.
بسیاری از دختران فوتبالی سال‌ها در این رشته زحمت کشیده‌اند، اما از نظر مالی بهره چندانی نبرده‌اند. بااین‌حال، به مسیرشان ادامه داده‌اند تا فوتبال زنان در کشور رشد کند و نسل‌های بعدی فرصت‌های بهتری داشته باشند.
اگر بازی‌های ما به‌صورت زنده پخش شود، خانواده‌ها هم با اشتیاق بیشتری فرزندانشان را به سمت فوتبال هدایت می‌کنند. از طرف دیگر، استعدادهای بیشتری شناسایی می‌شوند و